“เตือนสติตัวเอง” เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พศ 2559 เป็นวันที่โลกของผม ชีวิตของผม หยุดลงชั่วขณะ แล้วลอยคว้างอยู่ในที่กว้างใหญ่ ที่หาหลักเกาะไม่ได้ ไม่รู้จะทำอย่างไรกับชีวิตของตัวเอง จริงๆ ผมอยากให้ชีวิตผมหยุดลงโดยสิ้นเชิงในวันนั้นเสียด้วยซ้ำ… ผมเป็นคนแก่แล้ว พ่อแม่ตายหมดแล้ว ชีวิตที่เหลือได้ปฏิญาณไว้แล้วว่าถวายแด่เจ้าเหนือหัวและบ้านเมืองอย่างหมดสิ้น ผมเตือนสติตัวเองมาตลอดว่า วันหนึ่ง เวลาที่เราไม่อยากให้มาถึง ก็จะมาถึงตามหลักสัจธรรมขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผมได้เตรียมตัว เตรียมใจ รวมทั้งฝึกฝนเจริญสติตัวเอง เพื่อให้รับสัจจธรรมเกี่ยวกับเวลานั้นเมื่อมาถึงให้จงได้ และผลพลอยได้ ก็ทำให้ดำเนินชีวิตในช่วงวิกฤติของตนเองได้ดีพอสมควร แต่แล้วเมื่อเวลาที่ผมหวั่นที่สุดในชีวิตมาถึงเข้าจริง ที่คิดว่าได้ฝึกฝนตนเองมาพอควรนั้น กลับสอบตกโดยสิ้นเชิง สองวันที่ผ่านมา ผมพยายามฝืนตัวเองให้ดำรงชีวิตของตัวเองตามปกติ แต่มันทำได้ไม่มากนัก ผมยังลอยเคว้งอยู่ในที่ว่าง… ตกกลางคืน ผมนั่งอยู่หน้าพระบรมฉายาลักษณ์ พยายามตั้งสติใหม่ นึกถึงคำปฏิญาณของตน ทำความเข้าใจกับสิ่งทั้งหลายรอบตัว และทบทวนพระบรมราโชวาทที่พระองค์ท่านได้เคยพระราชทานไว้ ทำให้ผมนึกถึงอะไรต่อไปอีกหลายเรื่อง…. ความสงบค่อยๆกลับมา… ผมจะต้องรีบตั้งสติให้มั่น หยุดการลอยเคว้งนี้ให้ได้โดยเร็ว และกลับมาทำหน้าที่ของพสกนิกรที่ดี ถวายความจงรักภักดี ต่อ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมงกุฏราชกุมาร ที่จะเสด็จขึ้นครองราชย์ เป็นพระมหากษัตริย์องค์ที่ 10 แห่งพระราชวงศ์จักรี เพื่อสร้างความเจริญ เข้มแข็ง Read More …